De grootste beveiligingsfout uit de oudheid: Beveiligingslessen uit de Vallei der Koningen

Dankzij Mastercards lange jaarlijkse verlof (we hebben 25 dagen!) Ik maakte eerder deze maand een reis van twee weken naar Egypte om een plek te bezoeken die ik altijd al wilde zien: de graven van de oude farao's in de Vallei der Koningen. Als beveiligingsingenieur, kon ik het niet laten deze graven te zien als een oud beveiligingsprogramma en als een casestudy over hoe verdediging na verloop van tijd kan falen.

Het oude Egypte liet meer artefacten achter dan de meeste andere oude culturen. Een reden is dat de Egyptenaren, vooral hun koningen, diep gefocust waren op de dood en het hiernamaals met hun fysieke lichamen. Ze geloofden dat het lichaam bewaard moest blijven (gemummificeerd) zodat de koning zijn reis na de dood kon voortzetten en een god kon worden! Omdat Egyptenaren zoveel investeerden in grafgoed en mummificatie, veel objecten overleefden ten minste totdat grafrovers er enkele vonden.

Een korte blik op het graf van Toetanchamon (KV62) dat in het begin van de 20e eeuw werd ontdekt, toont wat mogelijk in andere koninklijke graven is geplaatst. Het was een van de weinige koninklijke graven die in de oudheid niet volledig geplunderd waren. Het bevatte honderden kilo's goud en vele andere schatten uit de overwereld 3,300 jaren geleden.

De Gouden Troon van Toetanchamon werd gevonden in zijn grafkamer door archeoloog Howard Carter in 1922

Van duidelijke piramides tot verborgen graven

In het Oude en Middenrijk, Koningen bouwden piramides als begraafplaatsen. Deze monumenten waren gemakkelijk te zien, wat ze ook makkelijk te bezielen maakte. Ook al gebruikten ze blokkerende stenen en andere trucs, velen werden beroofd. later, in het Nieuwe Rijk (ongeveer 3,500 jaren geleden) farao's gingen over naar een nieuw model: beveiliging door obscuriteit. Ze zagen wat er gebeurde met de piramides van hun voorgangers, dus kozen ze een afgelegen vallei aan de westelijke oever van de Nijl, dicht bij het huidige Luxor, en groeven verborgen graven in de rots. Ze bouwden en isoleerden een arbeidersdorp, Deir el-Medina, om de locatie en details geheim te houden. Gedurende ongeveer 500 jaren, produceerde dit dorp de graven van nieuwe farao's.

De Piramide van Djoser wordt beschouwd als de eerste ooit gebouwde piramide, ongeveer 4,700 jaren geleden.

Deze graven waren essentieel. De doden hadden hun gemummificeerde lichaam nodig, voorwerpen, offers, en gidsen zoals het Boek van de Doden om Osiris te bereiken en in het hiernamaals te leven. Als een graf werd beroofd, was het niet alleen een materieel verlies, maar ook een geestelijk falen.

Wat ik zag tijdens mijn bezoek

Ik bezocht bijna alle graven die open waren voor het publiek in de Vallei der Koningen, Vallei der Koninginnen, en deir-el Madinah. Een van de interessante observaties is dat je kunt zien dat verschillende koningen verschillende risicokeuzes maakten. Sommigen plaatsten hun graven op beter toegankelijke locaties, weddend op interne complexiteit en decoratie. Anderen, zoals Thoetmosis III, kozen voor moeilijkere, meer verborgen posities. Maar uiteindelijk, werden bijna al deze graven gevonden en beroofd tijdens latere periodes van instabiliteit door gemotiveerde aanvallers. Dit betekent dat zelfs de slimmere en meer risicomijdende koningen faalden in hun beveiligingsontwerpen. Hier is mijn visie op waarom de verdediging faalde en hoe het beter had gekund.

Begraafkamer van Ramses de Derde op de achtergrond.

Waarom de verdediging faalde

• Beveiliging door verborgenheid was de belangrijkste maatregel. Verborgen ingangen, afgesloten deuren, en een afgelegen vallei hielpen, maar ze waren niet genoeg voor een verdediging die duizenden jaren moest standhouden.
• De tijd bevoordeelt de aanvallers (Dit zeg ik altijd tegen mijn klanten!). Door de eeuwen heen, geheime informatie lekt. Rotsverschuivingen. Politieke crises komen en gaan. Motivatie blijft hoog wanneer er schatten in het spel zijn.
• Beperkte diepte van verdediging. Blokkerende stenen en valse corridors vertraagden aanvallers maar stopten tunneling of door insiders gefaciliteerde omzeilingen niet. De belangrijkste verdediging was veiligheid door obscuriteit en geen extra controles.
• Bedreiging van binnenuit, instabiliteit in het late Nieuwe Rijk, inflatie, en vertraagde rantsoenen (de aanval op Deir el‑Medina) toegenomen diefstal en omkoping. Processtukken noemen steenhouwers, smid, necropolis politie, en laaggeplaatste priesters betrokken bij diefstallen.
• Enkele kwetsbare punten met een vertrouwde gemeenschap. Te veel kennis en toegang lagen bij één kleine, vertrouwde gemeenschap. Once secrecy failed there, the whole system failed.
• No continuous monitoring or incident response was in place (very difficult to put it in place for thousands of years and more!). Painted snakes and divine guardians were symbolic, not real controls. (They had many of them on the walls and around coffins!) There were seals, but there was no sustained monitoring, patrols, or effective response over the long term.

Common security mistakes by the Pharaohs

• Controls did not match asset value. If you bury hundreds of kilograms of gold with the king, you invite extreme, persistent attacks. The defense did not match that high value.
• Over reliance on secrecy. Obscurity helped at first, but there were few layered controls after secrecy was gone.
• No least privilege! Many workers in Deir el‑Medina had broad knowledge of plans, maps, en indelingen. Dit maakte latere berovingen mogelijk.
  Zwak beheer van toegang. Privileged access management bestond niet in de moderne zin. Dezelfde teams die de graven bouwden, wisten hoe ze ze konden kraken.

Hoe ze dit hadden kunnen verbeteren

• Verminder de motivatie van aanvallers (MOM-framework: Succes = motief + methode + kans): Ze zouden niet grote hoeveelheden goud bij het lichaam moeten begraven. Bewaar het lichaam voor het hiernamaals, maar verwijder het belangrijkste motief.
• Als schatten begraven moeten worden, scheid het van de mummie in onafhankelijke, genummerde kamers, ver verwijderd van het hoofdgraf, met anti‑tunnel functies (puin sleuven, harde gesteentelagen, lokschachten).
• Voeg verdediging-in-diepte toe: Meerdere verzegelde compartimenten met verschillende verzegelmethoden en onafhankelijke stenen barrières.
• Fysieke anti‑knutsel lagen die tunnelen lawaaiig maken, risicovol, en traag.
• Handhaaf minimale kennisprivileges: Verdeel ontwerpdetails zodat geen enkel team het volledige ontwerp kent. Draai teams, compartimenteer taken, en gebruik need-to-know voor de locaties van de uiteindelijke grafkamers.
• Houd het werk aan de uiteindelijke kamer bij een zeer klein, hoogst vertrouwd team, verwijder of verplaats ze daarna.
• Misleiding: Meerdere lokgrafkamers met overtuigende voorwerpen, vroege plaatsing tijdens de bouw zodat arbeiders denken dat het lokgraf echt is. Valse begrafenisgebeurtenissen om misleidende mondelinge geschiedenis te creëren.